In Noord-Oman (Musandam) kwamen we verrassend makkelijk binnen. Niemand vroeg naar een Carnet de Passage—gelukkig maar. Het voelde meteen alsof we een totaal andere wereld inreden: prachtige uitzichten, ruige rotspartijen… echt schitterend

.Bij aankomst in het “hotel” (dat niet bepaald luxe was) wilden we eerst even een dutje doen. Helaas gooiden gillende kinderen op de gang roet in het eten. Dus dan maar weer op de motor om het schiereiland te verkennen—andere plannen werken soms beter. En eerlijk: dat was écht genieten. De volgende ochtend wilden we terug richting VAE. Spullen gepakt, op naar de lift… en nét voordat we instapten gaf Ralph een brul, het schoot volledig in zijn rug. En niet zo’n klein beetje ook. Na wat pillen en een beetje rust kon hij toch weer op zijn motor klimmen, maar onderweg—vooral bij de grens—was het flink afzien.

Nu zitten we in Fujairah. Hopelijk gaat het morgen alweer wat beter.

Omdat we niet in één keer van Hofuf naar de Emiraten wilden knallen, hebben we een nachtje bij een benzinepomp-“hotel” geslapen. Er was verder niks te beleven, maar zo konden we de rit mooi in tweeën hakken.De volgende ochtend stonden we vroeg bij de grens met de VAE. Best vlot geregeld allemaal. We kregen alleen een opmerking over onze verzekeringspapieren: er zou zogenaamd een oranje kaart bij moeten zitten. Geen idee, maar gelukkig mochten we toch doorrijden.In Al Dhafra viel weinig te boeken, dus we gokten erop dat we ter plekke wel iets zouden vinden. Bij aankomst dachten we dat we een hotel-oprit opreden… maar dat bleek toch íets anders te zijn. De man die naar buiten kwam bood ons meteen een kopje koffie aan en zei dat we best mochten blijven slapen. Supervriendelijk natuurlijk.’s Middags mochten we mee om naar de kamelen te gaan kijken – alleen was het niet bij kijken gebleven. In een tent werd er gebeden en daarna kwam er een tafel vol heerlijk eten, inclusief verse kamelenmelk. Nog warm ook, want hij was net gemolken. Het smaakte verrassend goed… tot ze erbij vertelden dat je er wel wat last van kon krijgen. Uiteraard precies wat ik wilde horen.De avond was verder erg gezellig, al verliep de communicatie soms wat creatief. Toen we terugreden dachten we dat het klaar was, maar nee: we gingen nu pas eten. Huh? Maar dat hadden we net toch gedaan? Er was geen ontsnappen aan. Op het menu: kamelenvlees – heerlijk bereid – met een frisse salade.Na de tweede maaltijd konden we eindelijk ons bed in. Redelijk goed geslapen en na een klein ontbijtje gingen we weer op pad. Vader reed nog een stuk met ons mee, en ik moet zeggen: voor zijn respectabele leeftijd hield hij het tempo verrassend goed bij.

Ken je die bak van die twee die naar Bahrein gingen.. Nou die gingen niet.

Nou we wilde vanuit Riyad naar Bahrein, dit ging goed tot er een wijsneus stond en naar onze carnet de passage vroeg, en die hebben we niet, en we waren niet van plan om €700 als borg neer te tellen voor een dagje. Die borg krijg je wel terug maar daar moet je wel een maandje of 6 op wachten. Dus rechtsomkeer en weer door emigration en costums om weer Saoedi Arabië in te komen en dat was een hele toer met al die drukte, zijn uiteindelijk maar in Dammam gebleven. ’s Morgens hadden we het plan om door te rijden na eerst een bezoekje aan de grot bij Hofuf naar de grens. Na het bezoekje hadden we geen zin meer om nog eens 350 km te rijden, dus rap een hotelletje geboekt en lekker de rust gezocht.

Edge of the world

Wat een dag wat een dag, vanmorgen ging de wekker om 6:00 uur, gelijk er uit ontbijten en weg uit die stad. Na wat zoeken kwamen we bij de ingang dachten we, werden weer eens tegengehouden door… ja je raad het al melitairen. De weg die we wilde nemen was al 5 jaar gesloten, ik zij nog het hek staat toch open?, beter niets zeggen ze laten je toch niet door.

Nou moet

ik zeggen dat het alternatief ook niet verkeerd was en na ongeveer 45 min kwamen we bij een prachtig uitzicht. Laatste stukje moesten we te voet afleggen, stonden ook weer militairen, hebben waarschijnlijk niets anders te doen. Morgen op naar bahrein

Maandag 17-11-2025 – Dubai

We stonden vroeg op vanwege de verkeersdrukte. Slimme gedachte: aan de overkant van de weg gaan staan, want daar schijnt ’s ochtends nooit file te staan. Nou… het idee was goed. De uitvoering iets minder.De Uber liet ons een uur wachten, en toen we eindelijk onderweg waren, reden we precies vijf minuten voordat we vrolijk een nieuwe file in rolden. Gelukkig duurde die maar een uurtje. 😉Eindelijk kwamen we aan bij de RTA (Road Traffic Accident), een gigantisch gebouw. Natuurlijk had ik een korte broek aan — en natuurlijk mocht dat niet. Dus buiten snel een lange broek aangetrokken. Binnen wisten we na vijf minuten al dat we in het verkeerde gebouw stonden. We moesten bij de politie zijn, óók een mega gebouw, maar daar waren ze wél supervriendelijk. En het belangrijkste: alles bleek in orde.’s Middags reden we heerlijk door de

bergen richting Jabal Hafit. We kwamen aan bij een prachtig hotel, even de spullen op de kamer gegooid en toen nog vier kilometer verder omhoog voor de zonsondergang.

Die was niet spectaculair… maar ach, we hebben het geprobeerd!

Dinsdag 18-11-2025 – Abu Dhabi

Het plan was om langs het gebied Protected Area Arabian Oryx te rijden, lekker langs de grens met Oman. Klinkt mooi, toch? Nou, het bleek een gigantische vergissing.Na zo’n 300 km mochten we vrolijk weer 200 km terug, want het was… militair gebied. Dus wij heel braaf rechtsomkeert. Geen gedoe, gewoon doorrijden.Uiteindelijk kwamen we in Abu Dhabi aan, waar we iets “voordeligs” hadden geboekt. Nou ja… voordelig was het. Maar het voelde alsof we ineens in India waren beland. Het was echt een vies hok, maar voor één nachtje: prima te doen. En ach, we hadden er inmiddels al 640 km opzitten, dus alles is dan goed.

Woensdag 19-11-2025 – Hofuf

Door gebrek aan hotels stond ons weer een lekkere lange rit te wachten: 612 km met een grensovergang. ’s Ochtends was het flink mistig, maar gelukkig mogen vrachtwagens dan niet rijden. Een uurtje later was de mist weg en stonden we na 350 km bij de grens. Daar waren we ongeveer een uurtje zoet.Ik had nog een geinig gesprekje met een douanebeambte, die het bijzonder vond dat ik dit op mijn leeftijd nog allemaal deed. Altijd leuk, zo’n complimentje. 😄Na de grens begon het ineens flink te waaien.

We werden gewoon gezandstraald. Urenlang zand happen — maar we kwamen er! Aangekomen in Hofuf, eindelijk rust.

Donderdag 20-11-2025 – Riyad

Het verblijf in Hofuf was eigenlijk prima. De kamer was netjes en er was een restaurant om de hoek. ’s Ochtends weer op tijd vertrokken. De weg was drukker dan we gewend waren en wat me gisteren al opviel, werd vandaag alleen maar bevestigd: het is hier soms één grote rommel. Een beetje zoals India — vieze toiletten, banden in de woestijn, en milieubewust? , daar hebben ze hier nog nooit van gehoord.En het rijgedrag… tja. Hoe ze hier een rijbewijs halen is me een raadsel. Ze rijden echt agressief en lijken soms bereid je van de weg te duwen — wat Ralph bijna overkwam. Beste is om je vooral niet op te winden en gewoon veilig je bestemming te halen.

Dubai:

De vlucht ging eigenlijk best prima, al had ik een joekel van een vent naast me die duidelijk dacht dat mijn stoel ook een beetje van hem was. Mooi niet dus.

In de aankomsthal stond iemand ons op te wachten. Ik ging er vanuit dat het de agent van Gijs was… fout gedacht. Hij bracht ons wel netjes naar het hotel en vertelde terloops dat er op zondag helemaal niks geregeld kon worden voor de registratie van onze motoren. Kleine domper — dat wordt dus maandag.

We hebben meteen maar een extra nacht bijgeboekt en de zondag gevuld met wat sightseeing: de Burj Khalifa bewonderd en even naar het “Museum of the Future” geweest.

Hopelijk lukt maandag alles met de registratie. We hebben onze pijlen in ieder geval op de RTA gericht!

15-08-2025

Na lang wikken en wegen, en na het afwegen van alle windrichtingen,  noord, oost, zuid en west — hebben Ralph en ik de knoop doorgehakt: het wordt Saoedi-Arabië. Reizen over land is tegenwoordig vrijwel onmogelijk door alle onrust in de wereld. We hebben zelfs nog gekeken of we vanuit Zuid-Europa met een ferry naar Egypte konden, maar helaas,,, daar vaart inmiddels ook niets meer.

Er bleef dus maar één optie over: de motoren per boot versturen en zelf het vliegtuig nemen. Klinkt eenvoudig, maar als je alles zelf wilt regelen, loop je al snel tegen de nodige vragen aan. Waar laat je de motoren aankomen? Hoe pak je ze in? Heb je een carnet de passage nodig? Het kostte flink wat uitzoekwerk, maar gelukkig wist mijn buurman Gijs — die alles van transport weet — ons goed op weg te helpen.

Inmiddels hebben we een adres geregeld in Dubai waar de motoren kunnen worden gestald tot we er zijn. Ze worden verpakt in een stalen frame, waar heel wat zaag- en laswerk aan te pas komt.

Alsof het allemaal nog niet spannend genoeg is, kan Ralph zijn kleppen pas op 16 september laten stellen. Dat maakt het een race tegen de klok om alles voor 14 november 2025 op tijd in Dubai te krijgen. We hopen op 20 december weer terug te vliegen.

De  Motorframes

Wat een klus! Ralph en ik hebben ons in het zweet gewerkt om de motorframes op tijd af te krijgen: zagen, lassen, persen, boren en natuurlijk ook verven. Uiteindelijk pasten de motoren erin, maar toen zagen we dat de frames wel zo’n 18 cm te hoog waren. Dus hup, meteen aangepast – en nu zijn we allebei tevreden met het resultaat.

Oorspronkelijk wilden we de motoren per boot versturen, maar dat zou waarschijnlijk te veel tijd kosten. Omdat buurman Gijs geen risico wil nemen, hebben we besloten heen per vliegtuig te gaan en terug met de boot. Zoals Gijs altijd zegt: “komt goed!”