Moet nog een verhaaltje tussen over Muscat en aankomst Gijs en Wouter

Onze laatste motor-etappe ging via Hatta, waar we nog even stopten bij een mooie toeristische dam met waterval. Het einddoel was het industrieterrein in de wijk Sharjah bij Dubai, waar de motoren blijven wachten tot ze verscheept worden.

Na vijf weken warm, en soms bloedheet weer, dachten we: het zal toch niet waar zijn dat we op de allerlaatste dag regen krijgen? En jawel hoor… de laatste twintig minuten begon het al wat te druppelen en precies toen we het terrein opreden, begon het serieus te regenen.

We waren er om 13:30 uur, maar dat bleek nét het begin van de pauze: de Pakistaanse mannen waren tot 16:00 uur weg. Iets waar ik persoonlijk maar moeilijk mee kan dealen. Alsof dat nog niet genoeg was, lagen de frames ook nog eens boven op een stelling, onder allerlei rommel. Kortom: we konden helemaal niets doen behalve wachten — en geloof me, dat is niets voor Franky.

Gelukkig waren er ook nog twee jongens uit Zimbabwe, met de meest ongelooflijke verhalen. Heel leuk om naar te luisteren. Gijs en Wouter kwamen een uurtje later omdat zij met een huurauto een andere grensovergang moesten nemen, maar zonder sleutel konden ze het terrein niet op. Die zijn toen maar even naar de supermarkt gegaan om wat eten te halen.

Na 16:00 uur kwam alles maar moeizaam op gang. Bij het naar beneden halen van de frames donderde de helft ook nog eens naar beneden — om gek van te worden. Eenmaal beneden konden we eindelijk aan de slag en kregen we goede hulp, al stond mijn humeur nog steeds op standje oorlogRond 18:00 uur, het werd al donker, waren de motoren ingepakt en konden we richting het appartement. En dat was echt een cadeautje: prachtige kamers, uitzicht op de Burj Khalifa en al die andere torens schitterend verlicht, sommige zelfs met wisselende kleuren. Later op de avond was er nog een lichtshow.

Die avond hebben we het afgesloten met een paar lekkere wijntjes 🍷.

De ochtend begon eigenlijk prima. Een relaxed dagje voor de boeg, want het was “maar” zo’n 230 km. Eerst heerlijk slingeren door de bergen, af en toe stoppen voor een foto — precies zoals je het je voorstelt.

Maar toen… de kustweg. Dat was echt geen feestje: overal olie, spekglad asfalt en dus constant opletten. Het rijgedrag helpt ook niet mee; mensen rijden boven op je achterkant, halen je op de meest onlogische plekken in en slaan dan 200 meter verder alweer af. Waarom? Geen idee.

Het land draait hier grotendeels op expats, vooral Indiërs. Dat zie je en merk je overal. De lokale bevolking neemt het allemaal niet zo nauw en zijn best lui— zelfs tanken of iets halen bij een winkel gebeurt vaak zonder uit de auto te stappen. Toeteren, wachten…nog eens toeteren … en als er niemand komt, rijden ze gewoon weer weg. Blijft bijzonder.

We zitten nu in een eenvoudig appartementje. Niet speciaal, maar prima om even bij te komen. Hier blijven we tot de 18e, daarna richting Dubai om de motoren in te pakken. En eerlijk is eerlijk: na eerst vier weken Vietnam en Cambodja heb ik nu wel genoeg gereisd. Tijd om naaar huis te gaan.

Op naar Jabal Akhdar! Ralph had gelezen dat je niet zomaar naar boven mocht rijden: er zou een militaire controle zijn die checkte of je wel een 4×4 had. Wij dachten dus: misschien mogen we er dan gewoon niet door?Eenmaal bij de controle bleek dat gelukkig geen enkel probleem — met een motor mocht je gewoon omhoog. Wat later ook logisch leek: de weg was volledig geasfalteerd en helemaal niet zo steil. We vroegen ons dan ook af waarom een 4×4 hier perse nodig zou zijn.Het hotel was top en had een prachtig uitzicht. Er bleek toevallig ook een marathon bezig te zijn, met flink wat hoogtemeters: volgens mij 60 km voor de vrouwen en zelfs 120 km voor de mannen.’s Avonds zijn we in een heel luxe resort gaan eten. Iets boven budget, maar absoluut het geld waard. Daarna nog een wandeling van zo’n 20 minuten terug naar het hotel.De volgende ochtend genoten we van een lekker ontbijtje. Terwijl we de motoren aan het laden waren, raakten we aan de praat met twee afgetrainde vrouwen — één uit Nederland en één uit Macedonië. Bleek dat zij aan de marathon hadden meegedaan! Superknap, en één van hen was zelfs derde geworden. Diep respect.De weg van Jabal Akh

dar af was eigenlijk heel fijn. Eerst de afdaling die we de dag ervoor omhoog waren gereden, daarna mooie routes langs kleurrijke bergen. Het hotel waar we vandaankwamen was ook erg leuk, met allemaal gangetjes en bruggetjes — echt sfeervol.Morgen nog 200 km naar Sohar, waar we Gijs en Wouter gaan ontmoeten. Gezellig!

Vandaag bezochten we de oudste stad van Oman: Manah, én het Across Ages Museum. In de oude stad kun je gewoon rondstruinen waar je maar wilt, zelfs tussen huisjes die half lijken in te storten. Klinkt spannend, maar het is eigenlijk ontzettend leuk. Alles is gebouwd van klei, riet, hooi en hout — blijkbaar gaat dat dus gewoon een millennium mee.

Na het dwalen door alle smalle straatjes reden we door naar het museum. En wauw… wat een gebouw! Supermodern, enorme plafonds, brede gangen en nergens geduw of gedrang. Alles staat ruim opgesteld en je kunt er zelfs een lekker broodje eten met goede koffie erbij.

Na een paar uurtjes had ik het wel gezien (vind ik best knap van mezelf, want ik ben totaal geen museummens). Hieronder zet ik wat foto’s!

Rock Garden Ad Duqm

Vandaag wilden we naar de Rock Garden gaan. Het was maar vijf kilometer vanaf ons hotel, dus we dachten: we lopen wel, goed voor Ralph z’n rug. Halverwege kwamen we erachter dat we geen drinken bij ons hadden… maar ach, dat kunnen we wel hebben, dachten we nog stoer.

Na een stukje doorstappen kwamen we bij een hek en ontdekten we dat de ingang nog een heel eind verder lag. Tja, dan maar terug om de motor te halen—dus hup, weer dat hele stuk terug. Eerst maar even flink drinken, en wát smaakte dat goed!

Met de motor waren we er vervolgens in no-time. En zoals jullie in het filmpje kunnen zien: het was het zéker waard. Wat een prachtige rotsformaties, helemaal gevormd door erosie en als ik de geologen mag geloven is het 46 miljoen jaar  geleden in een ondergrondse waterlaag ontstaan. 🥸

Na een lekker ontbijtje reden we richting de pont. Motoren mogen daar pas als laatste aan boord, maar het voordeel is dan weer dat je er als eerste af mag. Het plan voor vandaag: door naar Ad Duqm, want daar vind je een echte rock garden.

Onderweg is er niet heel veel spannends te zien—grote, uitgestrekte vlaktes met af en toe een boom of een kameel die hallo zegt.

Het hotel waar we nu zitten kost €40 en is echt helemaal prima. We hebben al twee keer zoveel betaald voor iets dat tien keer slechter was, dus dit voelt bijna luxe. En gelukkig hebben we goede wifi, want de Formule 1 moet natuurlijk wel gevolgd worden. Ralph is tenslotte fan.

Ik kijk uit naar de detour van morgen!

Eiland Masirah – Oman

Bij ons gasthuis waar we 4 dec waren, vroegen we even hoe dat zat met de ferry van Shannah naar Masirah. Het leek verstandig om de kaartjes alvast online te regelen. Dat ging prima… tot we moesten betalen. Alleen via bankoverschrijving, en dat zou natuurlijk eeuwig duren. Gelukkig schoot onze gastheer te hulp en regelde het voor ons.

Toen we de volgende ochtend bij de ferry aankwamen, bleek het héérlijk rustig te zijn. We hebben meteen maar een retourtje erbij gepakt.

Het eiland zelf? Nou, Masirah is niet groot en het stelt eerlijk gezegd niet zo veel voor. Maar als je gewoon even wil ontspannen en niks bijzonders hoeft te zien, dan zit je er helemaal goed.

Wahiba Sand woestijn

We waren lekker vroeg op onze “bestemming”… misschien een tikkie té vroeg. Op die plek zouden we namelijk iemand ontmoeten die ons naar het hotel zou brengen. Terwijl we erheen reden, kwam er ineens een auto naast ons rijden: onze “redding”, want de stip op Google Maps had ons anders een dramatische weg op gestuurd. De man herkende ons gelukkig meteen aan de motoren — niet zo gek, want in Oman rijdt bijna niemand motor!

Zoals je in het filmpje ziet, zag het verblijf er supergezellig uit. Klein zwembadje erbij, en het eten kon je gewoon online bestellen. Eerst even lekker ontspannen, en daarna waren we helemaal klaar voor de woestijntocht. We werden netjes in de auto geladen en gáán! Ongelooflijk wat zo’n wagen allemaal aankan.

Na een kwartiertje stopten we “even bij zijn moeder”. Ja hoor, ik voelde hem al aankomen. We belandden in een tent waar ze werkelijk van alles proberen te verkopen. Dat gaat bij mij natuurlijk niet werken, dus ik heb me maar vermaakt met mijn drone. Toen hij klaar was met verkopen aan iedereen die wel wíl kopen, konden we eindelijk verder.

Duinen op, duinen af — hoppa! Soms dacht ik echt: we kantelen dadelijk onderstenboven? Teruggekomen hebben we meteen eten besteld, al vond ik dat het wel érg lang duurde. Maar goed, na een uurtje of twee kwam het dan toch… en het was heerlijk.

Al met al: een superleuke dag gehad!