Moet nog een verhaaltje tussen over Muscat en aankomst Gijs en Wouter

Onze laatste motor-etappe ging via Hatta, waar we nog even stopten bij een mooie toeristische dam met waterval. Het einddoel was het industrieterrein in de wijk Sharjah bij Dubai, waar de motoren blijven wachten tot ze verscheept worden.

Na vijf weken warm, en soms bloedheet weer, dachten we: het zal toch niet waar zijn dat we op de allerlaatste dag regen krijgen? En jawel hoor… de laatste twintig minuten begon het al wat te druppelen en precies toen we het terrein opreden, begon het serieus te regenen.

We waren er om 13:30 uur, maar dat bleek nét het begin van de pauze: de Pakistaanse mannen waren tot 16:00 uur weg. Iets waar ik persoonlijk maar moeilijk mee kan dealen. Alsof dat nog niet genoeg was, lagen de frames ook nog eens boven op een stelling, onder allerlei rommel. Kortom: we konden helemaal niets doen behalve wachten — en geloof me, dat is niets voor Franky.

Gelukkig waren er ook nog twee jongens uit Zimbabwe, met de meest ongelooflijke verhalen. Heel leuk om naar te luisteren. Gijs en Wouter kwamen een uurtje later omdat zij met een huurauto een andere grensovergang moesten nemen, maar zonder sleutel konden ze het terrein niet op. Die zijn toen maar even naar de supermarkt gegaan om wat eten te halen.

Na 16:00 uur kwam alles maar moeizaam op gang. Bij het naar beneden halen van de frames donderde de helft ook nog eens naar beneden — om gek van te worden. Eenmaal beneden konden we eindelijk aan de slag en kregen we goede hulp, al stond mijn humeur nog steeds op standje oorlogRond 18:00 uur, het werd al donker, waren de motoren ingepakt en konden we richting het appartement. En dat was echt een cadeautje: prachtige kamers, uitzicht op de Burj Khalifa en al die andere torens schitterend verlicht, sommige zelfs met wisselende kleuren. Later op de avond was er nog een lichtshow.

Die avond hebben we het afgesloten met een paar lekkere wijntjes 🍷.